but1
   
   
  İZNİK KONSEYİ'NDE NELER OLDU?
  Hıristiyan. net....sitesinden alınmıştır. -http://www.hristiyan.net/isamesihtanri/bolum5.htm. -
 

 

   
  BÖLÜM BEŞ

Tanrı, İsa Mesih’te İnsan Oldu
   
              Kutsal Yazılar İsa'nın hem tam olarak insan, hem de tam olarak Tanrı olduğunu öğretirler.  Pavlus; "Çünkü Tanrılığın tüm doluluğu bedence Mesih'te bulunuyor" (Koloseliler 2:9) demiştir.  İsa, tamamen Tanrı ve insan olduğundan dolayı, Baba'yla ve Kutsal Ruh'la eşsiz bir ilişki içerisindedir.

            İsa, doğumunda gönüllü olarak Kendisini Baba'nın yetkisi altına koymayı seçmiştir.  İsa bu şekilde davranmıştır, çünkü Tanrı'nın planına göre böyle olması gerekiyordu.  Pavlus bunu Filipililer 2:5-8'de şöyle açıklamaktadır:

            Mesih İsa'da olan düşünce sizde de olsun.  Mesih, Tanrı özüne sahip olduğu halde, Tanrı'ya eşitliği sımsıkı sarılacak bir hak saymadı.  Ama yüceliğinden soyunarak, kul özünü aldı ve insan benzeyişinde doğdu.  İnsan biçimine bürünmüş olarak ölüme, çarmıh üzerinde ölüme bile boyun eğip kendini alçalttı.

İsa'nın Tanrı'ya eşitliğini bıraktığını belirten söz, O'nun başlangıçta Tanrı'ya eş olduğunu gösterir.  (Burada kullanılan Grekçe kelime "eşitlik" anlamına gelen "isos" kelimesidir.  "İsos” geometride eşit açılı üçgenleri tanımlamak için de kullanılır).

   
              Filipililer'de okumuş olduğumuz ayetler, İsa'nın iki şekilde varolduğunu öğretir:  Tanrı olarak (a. 6) ve kul özünde olarak (a. 7), "insan benzeyişinde" varolmuştur.  Pavlus'un, İsa'nın insan benzeyişinde kul özü almasından bahsetmesi, bunun beklenmeyen birşey olduğunu vurgular, çünkü Tanrı insan olduİsa Tanrı'ya eşitliği sımsıkı sarılacak bir hak olarak görmedi.  Yer yüzündeki yaşamını, Babası'nın gücüyle yaşamıştır.  Tanrı'nın Oğlu Baba'ya itaat edip insan oldu ve gönüllü olarak Tanrı'ya itaatin en üst derecesini yerine getirdi:  Kendisini dünyanın günahları uğruna kurban etti.

            İsa'nın Tanrı'ya itaat etmesi O'nun Baba ve Kutsal Ruh'la olan eşitliğini bozmaz.  Tanrı'nın Oğlu Babasıyla aynı doğada olmalıdır.  Bu gerçek Yuhanna 5:17, 18'de açıklanmıştır ve Kutsal Kitap yorumcularından Leon Morris bu konuda şu yorumu yapar:

            İsa, Sept günü Kudüs'te sakat bir adamı iyileştirmiştir ve bunun sonucu olarak Yahudi önderler çılgına dönmüştür. Bunun üzerine İsa'nın savunması şöyle olmuştur:  "Babam halâ çalışmaktadır, ben de çalışıyorum" (Yuhanna 5:17).  Bu söz üzerine çılgına dönen Yahudiler O'nu öldürmek istediler:  "Çünkü yalnız Sept gününün düzenini bozmakla kalmamış, Tanrı'nın kendi Babası olduğunu söyleyerek Kendisini Tanrı'ya eşit kılmıştır" (a. 18).  Burada kullanılan geçmiş zaman, İsa'nın bunu bir kere değil, sürekli olarak yapmakta olduğunu belirtir.  Bununla beraber, bu uygulama hedefsiz veya dini kurallara karşı dikkatsiz değildi.  Bu uygulama, İsa'nın göksel Babasıyla olan ilişkisinden kaynaklanıyordu.  Tanrı'nın Oğlu olduğu için, Sept gününde istediği gibi hareket etmiştir.  Bu nedenle, Yahudiler İsa'nın davranışında sadece "Sept gününü tutacaksın" buyruğuna karşı gelinmesini değil, ayrıca en ciddi hakaretlerden birisini gözlemlemişlerdir:  Kendisini Tanrı'ya eş koşmak.  O'na Galile'de eziyet edilmiş olmasına şaşmamak gerekir.  1

            İsa, Babası'nın çalışmakta olduğu gibi Kendisinin de çalıştığını söylemiştir.  Babasının kulu olarak değil, O'na eş olarak  çalışmaktadır.  Profesör E.W. Hengstenberg'in de belirtmiş olduğu gibi:

            Tanrı'nın Sept günü gözetmeden, durmaksızın çalıştığı Yahudilerce bilinmekteydi.  Yahudiler, Tekvin 2:3'teki yedinci günü yaratıcı bir iş olarak görmektedirler ve her zaman da öyle görmüştürler.  Bu durum sadece birinci Sept'e aitti. Tanrı'nın daha sonraki işlevleri, günleri ayırdetmez.  Bu nedenle, Mesih'in Tanrı'ya Baba demesi bağlamından Yahudiler'in anlayışına göre hakaret sonucu çıkarılmıştır. 2

            İsa burada, Baba nasıl çalışıyorsa Oğul'un da aynı şekilde çalıştığını vurgulamaktadır.  Seçmiş olduğu kelimeleri kazayla seçmemiştir.  Sept günü çalışmak için değil, dinlenmek içindi ve İsa Sept gününde hasta birisini iyileştirmişti.  Fakat İsa bununla da yetinmeyip, Kendisinin eşsiz olan Babayla çalıştığını söylemiştir.  Baba sürekli olarak yaradılışın devamını sağladığı gibi, İsa da yaradılışın devamını sağlamaktadır (bkz. Koloseliler 1:16).  Yahudiler için bu bir hakaretti.

            Yahudiler, İsa'nın Tanrı'ya Baba demekle ne demek istediğini anlamışlardı.  İsa, Yahudiler'in antlaşma altında söyledikleri "Tanrı babamızdır" anlamından bahsetmiyordu.  Tanrı'dan Babası olarak bahseden İsa, O'nunla eşsiz ve doğal bir ilişkiden bahsediyordu.

            C.K. Barrett bu konuyu şöyle yorumluyor:

            İsa, Tanrı'nın Babası olduğunu ileri sürmüştür.  Tanrı'nın çocuğu olması kavramı İsrail'in konuşma geleneğine girmemişti bile...ve İsa'nın Tanrı'yla birlikte çalışmakta olduğu varsayımı, İsa'nın Tanrı'ya eşit olduğu anlamına gelir. 3

   
              İsa, insandan doğarak insan şeklini aldığından dolayı, Tanrı'yı yeryüzünde tüm doluluğuyla görebiliriz.  İsa Mesih'te, insan olan Tanrı'nın "biricik yüceliğini" görürüz (Yuhanna 11:14).  Fakat diğer ayetlerde şunları okuyoruz:  "Hiç kimse beni görüp yaşayamaz," "Hiç kimse hiçbir zaman Tanrı'yı görmüş değildir," "Hiç kimsenin görmediği ve göremeyeceği" (Çıkış 33:20; Yuhanna 1:18; 1. Timoteus 6:16; 1. Yuhanna 4:12, v.b.).

            Hiç kimsenin, Tanrı'nın gücünü tümüyle ve tüm görkemiyle görüp yaşayamayacağı doğrudur.  Meleklerin huzurunda olmak bile inançlı kişilerde ölüm derecesinde korkuya ve heyecana neden olmuştur (Daniel 10:5-11).

            Yine de, Tanrı "görülmüştür."  Musa Tanrı'yı görmek istediğinde Tanrı "Hiç kimse Beni görüp yaşayamaz" demiştir.  Fakat Tanrı devam etmiştir...Musa'yı bir kayanın tepesine çıkarıp elini onun eli üzerine koymuştur.  Bundan sonra O'nun "görkemi" geçmiştir.  Tanrı'nın görkemi geçtikten sonra Tanrı şöyle demiştir:  "Ve elimi kaldıracağım ve arkamı göreceksin; fakat yüzüm görülmeyecek" (Çıkış 33:23).  Musa Tanrı'yı görmüştür fakat sadece gücünün yettiği kadar görebilmiştir.  Tanrı'nın "görülmüş" olduğu diğer durumlar da vardır.  Yakup Tanrı'nın fiziksel görünümü olan bir adamla güreştikten sonra Kutsal Yazı'ya göre "Tanrı'yla uğraşıp" O'nu yenmiştir" (Tekvin 32:28, bkz. Hoşea 12:3-4).  Yakup şöyle demiştir:  "Allah'ı yüz yüze gördüm ve canım sağ kaldı" (Tekvin 32:30).  Musa, Harun, Nadab ve Abihu İsrail'in Tanrısını gördüler (Çıkış 24:9-11).  Şimşon'un babası Manoah "Mutlaka öleceğiz, çünkü Tanrı'yı gördük" (Hakimler 13:22) demiştir.  Tanrı'yı göksel bir görümde gören İşaya; "Rabbi gördüm...gözlerim ruhların Rabbi olan Kralı gördü" (İşaya 6:1-3, 5) demiştir.

   
              Kutsal Yazıların açıkladığına göre, insanlar Tanrı'nın görkemini ve gücünü tam olarak görüp yaşayamazlar.

            Yine de Tanrı, insanın kapasitesinin O'nu kavrayabileceği derecede insana "görünmüştür."

            Yeni Antlaşma'ya göre, Tanrı zaman ve tarih içerisinde İsa Mesih'in kişiliğinde görünmüştür.  İsa Mesih, Kendisini görmenin Tanrı'yı görmek olduğunu söylemiştir (Yuhanna 12:45; 14:5-9).  Koloseliler 1:15'te Mesih'in "görünmez Tanrı'nın görüntüsü" olduğu yazılmıştır.  İbraniler kitabının yazarı şöyle der; "Oğul Tanrı'nın yüceliğinin parıltısı ve O'nun varlığının öz görünümüdür" (İbraniler 1:3).  Grekçede "öz ürünüdür" olarak geçmektedir.  Buradaki tanım Koloseliler 1:15'tekinden çok daha güçlüdür.  Joseph H. Thayer'e göre bu kelime bir bal mumuna veya metale basılmış bir damga olarak kullanılıyordu. Aynı bağlamda, bu kelime Tanrı'nın Mesih üzerindeki damgasını göstermek için kullanılmıştır. 4

            Tanrı'nın Mesih'teki esini, Kutsal Üçleme'nin esininin doluluğunun bir göstergesidir.  İsa Mesih'in gelişinin ilk amacı,  gerçeği göstermekti .  Yargılamak ve vermiş olduğunu talep etmek için tekrar  yeryüzüne gelecektir.  C.S.Lewis'in de ifade etmiş olduğu gibi;

   
  Tanrı, neden düşmanın eline geçmiş olan bu dünyaya kılık değiştirmiş bir şekilde iniyor ve İblis'in kökünü kazımak için, bir çeşit gizli bir topluluk başlatıyor? Neden kuvvetle inip dünyayı fethetmiyor? Yeterince gücü olmadığından dolayı mı? Mesih İnanlıları O'nun kuvvetle ineceğini düşünüyor. Ne zaman olacağını bilmiyoruz. Fakat neden ertelediğini tahmin edebiliriz. Özgürce O'nun tarafına katılmamız için bize şans veriyor. Müttefik kuvvetleri Almanya'ya ilerleyene kadar bekledikten sonra, bizden yana olduğunu söyleyen bir Fransız'ı düşünmemişizdir. Tanrı fethedecek. Tanrı'nın açıkça ve doğrudan dünyaya karışmasını isteyenlerin, Tanrı araya girdiğinde Tanrı'nın neler yapabileceğinin farkında olup olmadıklarını merak ediyorum. Bu gerçekleştiğinde dünyanın sonu gelmiş olur. Yaratıcı sahneye çıktığında oyun biter. Tanrı kesinlikle fethedecektir; fakat O'nun tarafında olduğunuzu söylemenin ne faydası var öyleyse, tüm doğal evrenin bir rüya veya aklınızdan bile geçmemiş başka birşey gibi, bazılarımız için çok güzel, bazılarımız için ise berbat olan, hiçbirimizin başka bir şansının olmayacağı bu dünyanın eriyip gittiğini görmek neye yarar? İşte o zaman, Tanrı kılık değiştirmeden ortaya çıkacak. O kadar görkemli olacak ki, bazıları için dayanılmaz sevgi ve bazıları için ise dayanılmaz korku saçacak. İşte o zaman, kendi tarafınızı tutmakta çok geç kalmış olacaksınız. 5
   
  Oğul Olan İsa Mesih
   
              Kutsal Kitap'ta oğul kelimesi, genel ve mecazi anlamlarda çeşitli şekillerde kullanılmıştır.  Grekçe'de "oğul" anlamına gelen iki kelime vardır:  teknon ve huios.  "Teknon" kelimesi çocuk sahibi olma kökeninden gelir ve oğul, kız veya çocuk anlamlarına gelir.  Diğer Grekçe kelime olan "Huios" kelimesi yazınsal olarak da kullanılsa da "Strong's Exhaustive Concordance" huios kelimesini şöyle tanımlamaktadır; " Huios kelimesi geniş anlamda mecazi akrabalıklar için kullanılır." 6

            İsa için "Oğul" kelimesi en azından dört şekilde kullanılır:  Meryem Oğlu, Davut Oğlu, İnsanoğlu, Tanrı Oğlu.  Bu dört terim, İsa'nın Baba'yla ve insanlıkla olan doğal ilişkisini tanımlar.

            “Meryem Oğlu”  İsa'nın insan doğasına göre bir ailesi vardı ( Meryem..).. Bu bağlamda Nasıralı İsa fiziksel anlamda bir "oğuldu".

            “Davut Oğlu”  Bu bağlamda, "Davut Oğlu (huios)" mecazi anlamda kullanılır.  Çünkü Davud'un ilk neslinden değildir (bkz. Matta 22:42-45).  Bununla birlikte, bu kullanım İsa'nın Davut'tan geldiği ve Davud'un mirasçısı olduğu anlamına da gelebilir.

            “İnsanoğlu”"       İnsanoğlu" terimi Yahudiliğe özgüdür ve ilk olarak Eski Antlaşma'da kullanılmıştır.  İnsan için iki kelime (adam ve nos) kullanılmıştır ve her ikisi de çoğul anlamlarda kullanılır.  Bireyden bahsedilirken "bir insanoğlu" diye kullanılır.  Örneğin, peygamber Hezekiel'den doksan kez "insanoğlu" olarak bahsedilir.  Bu kullanım, Daniel 7:13, 14'te Mesih'ten bahsedilirken de kullanılır.

            Yeni Antlaşma'da "İnsanoğlu" terimi İbraniler 2:6-8 dışında tamamen İsa için kullanılmıştır.  İbraniler 2:6-8'de kullanılan "İnsanoğlu" kelimesi tüm insanlığı ele alır.  Eski Antlaşma bu terimi genel anlamda kullanırken, İsa bu kelimeyi mecazi ünvan olarak kullanmıştır.  Bu terim Matta, Markos, Luka ve Yuhanna'nın dışında sadece üç kez kullanılmıştır (Elçilerin İşleri 7:56; Esinleme 1:13; 14:14).  Bu terim Matta'da 32 kez, Markos'ta 15 kez, Luka'da 25 kez ve Yuhanna'da 12 kez geçmektedir.  Ve her durumda da bu terim, İsa'nın Kendisi tarafından kullanılmıştır (Yuhanna 12:34'te bu ünvanın ne anlama geldiği başka bir kişi tarafından sorulmuştur).

   
              Mesih'in yaşamında her yönüyle bu terimin sık sık kullanıldığını görüyoruz:  Hizmet ederken, eziyet edilirken ve yüceltilirken kullanılmaktadır. 7  İncil'in ilk dört kitabında İsa, bu ünvana tam bir anlam kazandırmıştır.

            Mesih'in bu ünvanı kullanması iki düşünce çizgisinde yer alır.  Birincisi, "İnsanoğlu" teriminin kullanımı tanrısal bir anlamdadır.  Mesih, günahları bağışlama yetkisi olduğunu (Matta 9:6); Markos 2:10; Luka 5:24) ve Sept gününün Rabbi olduğunu göstermek için bu ünvanı kullanır (Matta 12:8; Markos 2:28; Luka 6:5).  Buradaki vurgu Mesih'in yetkisi üzerindedir.  (Mesih'in sadece Tanrı'ya ait olan yetkiye sahip olduğu anlaşılmaktadır.  Mesih'in tanrısallığı üzerindeki bu vurgu, gelecekteki yüceltilişiyle ilgili kullanımında da görülür).

            İkincisi, "insanoğlu" teriminin kullanımı, Mesih'e insan anlamı verir.  Mesih'in "insanoğlu" terimini kullanmasının amacı, tanrısallığına işaret etmek olduğu gibi, insanlığına da işaret etmektir.  Bunu İncil'in ilk dört kitabında iki şekilde görürüz.  Birincisi, Mesih'in günlük işlerinde kullanılan ünvandır (Matta 11:19).  İkincisi ise, İsa'nın eziyet görmesinden ve ölümünden bahsedilirken kullanılan ünvandır (Markos 8:31).  İsa'nın insan olduğu fikri, sonunda öleceğini gösterdiğinden, Yahudiler'in Mesih'le ilgili böyle bir kavrama inanmaları çok zordu.  Üçüncüsü de; İsa Kendisini sadece eziyet çekip ölecek olan İnsanoğlu olarak değil, aynı zamanda görkemle dönecek olan Kişi olarak tanıtmıştır (Matta 24:30; Markos 14:62; Luka 17:22; 18:8; 22:69, v.b.).

   
              Sanhedrin'in ve başkâhin Kayafas'ın önünde yargılanırken, Kendisini açık bir biçimde Daniel 7:13, 14'te  de belirtilmiş olduğu gibi "İnsanoğlu" olarak tanıtmıştır:

            "Gece rüyetlerinde gördüm, ve işte, insanoğluna benzer biri göklerin bulutları ile geldi, ve Günleri eski olana kadar geldi, ve onun önüne kendisini yaklaştırdılar.  Ve bütün kavmlar, milletler, ve diller ona kulluk etsinler diye, kendisine saltanat,izzet, ve krallık verildi.  Onun saltanatı geçmeyecek ebedi bir saltanattır, ve krallığı yıkılmayacak bir krallıktır."
            Kayafas İsa'ya şöyle sormuştur:  " 'Yüce Olan'ın Oğlu Mesih sen misin?'  İsa 'Ben'im' dedi.  'Ve sizler, İnsanoğlu'nun  kudretli Olan'ın sağında oturduğunu ve göğün bulutlarıyla geldiğini göreceksiniz.'  " (Markos 14:61-62).  İsa, bu sözleriyle büyük bir yücelikle yargılamaya ve yeryüzünde hüküm sürmeye geleceğini belirtmiştir.  Kayafasla olan bu konuşmasında İsa, "İnsanoğlu" ve "Yüce Olan'ın Oğlu" ünvanlarını kabul eder (bkz. Yuhanna 3:15-17).

            Gleason Archer, Mesih'in neden insan ve Tanrı doğasına sahip olduğunu şöyle açıklar:

"Bu, "İnsanoğlu" kelimesinin ne anlama geldiği sorusunu ortaya atar.  Mesih neden tanrısal Yüce Kral olarak değil de, yüce bir insan olarak temsil edilmiştir?  Bunun cevabı, insanın kurtuluşunun vazgeçilmez parçası olan Mesih'in doğuşunda aranmalıdır.  Adem'den gelen günahlı insanlar, insanların günahlarını üzerine yüklenen günahsız bir insan olmadan kurtuluşa erişemezlerdi.  Eski Antlaşma'da Kurtarıcı kelimesi, günahlı kişiyi satın alan bir akraba anlamına gelen "go el" kelimesinden gelir.  Bu nedenle, bu kişinin satın aldığı kişiyle kandaş olması gerekirdi:  Gereksinim ne olursa olsun, kimin gereksinimini karşılarsa karşılasın, ister onu kölelikten geri satın alsın (Levililer 25:48), isterse satacağı mala fidye yatırmış olsun (Levililer 25:25), ister çocuksuz dulla ilgileniyor olsun (Rut 3:13) veya isterse kan öcü alan olsun (Sayılar 35:19) mutlaka kandaş bir akraba olması gerekiyordu.

   
              Tanrı İsrail'e Kendisini fidyeyi ödeyen Kurtarıcı (go el) olarak tanıtmıştır (Çıkış 6:6; 15:13; İşaya 43:1; Mezmur 19:14...).  Fakat, Tanrı bakireden doğarak beden almadan önce, Tanrı'nın Kendisini nasıl İsraillilerin go el'i olarak tanıtacağı bir gizem konusuydu.  Tabii ki yaradılış yoluyla Tanrı onların Babası sayılıyordu, fakat go el fiziksel anlamda kandaş bir ilişki (akraba) gerektiriyordu.  İşte bu yüzden, Tanrı bizden bir kişi olup bizim suçlarımızın ve günahlarımızın cezasını çekmekle, bizleri fidyeyle kurtarmıştır.  "Söz, insan olup aramızda yaşadı.  Biz de O'nun yüceliğini Baba'dan gelen, lütuf ve gerçekle dolu olan biricik Oğul'un yüceliğini gördük" (Yuhanna 1:14).

            Günahlarımız için fidye ödenmeden Tanrı bizi bağışlayamazdı.  Yoksa Kendi Kutsal yasasına karşı gelinmesine göz yummuş olurdu.  Tanrı, ancak Mesih'te beden alıp insanlığın günahlarını tatmin edici bir şekilde ortadan kaldırabilirdi.  Çünkü, insan ırkını sadece gerçek bir insan temsil edebilirdi.  Fakat tanrısal adaletin yerine gelmesi için, günahın gerektirdiği sonsuz cehennem cezasını yalnız Tanrı kesin olarak ortadan kaldırabileceğinden, Kurtarıcı'nın Tanrı olması gerekiyordu.  Sadece Tanrı onları sonsuz cehenneme göndermek yerine, böyle haklı bir kurtuluş plânını tasarlayabilir ve günahları aklayabilirdi (Romalılar 4:5).  İşte, tüm çağlar boyunca inanlılar için etkili bir kurban olan yetkin İnsan, aynı zamanda Tanrı'nın Kendisiydi." 8

            Daniel 7:13 göz önüne alındığında, Mesih'in "İnsanoğlu" terimini kullanımı açıklığa kavuşmaktadır.  Bu ünvan, açık bir şekilde Mesih'e ait bir ünvandır ve Mesih açıkça Daniel 7:13'teki kişi olduğunu ileri sürmüştür.  Daniel'in bahsettiği ünvanın Yahudilerce anlaşıldığı görülüyor. Fakat İsa'nın ileri sürdüğü iki sav, Yahudi din önderlerince dikkate alınmamıştır.  Birincisi, Yahudiler acı çeken değil, zaferler kazanan bir Mesih'in geleceğini umuyorlardı.  Bekledikleri Mesih'in ruhsal bir önder değil, siyasal bir önder olacağını sanıyorlardı.  Fakat İsa, İnsanoğlu'nu acı çeken ve ölmesi gereken Mesih olarak tanıtmıştır.  İkincisi de, Yahudiler Mesih'in beden almış Tanrı olacağını düşünmüyorlardı.  Geleneksel olarak Mesihçi olmak önemliydi, fakat Mesih'in tanrısallığı bambaşka bir kavramdı.

            Özet olarak, İnsanoğlu ünvanı;  Mesih'in fidyeyle satın alan Kurtarıcı, acı çeken insan, gelecek olan yargıç ve yeryüzüne yüceliğiyle hükmedecek olan yönetici olduğunu gösterir.

   
  Tanrı'nın Oğlu
   
 

            Şimdi de "Tanrı'nın Oğlu" deyimini ele alacağız.  Bunu nasıl anlamamız gerekiyor?  Kutsal Üçleme’deki ikinci Kişi olan Tanrı Oğlu İsa Mesih, Tanrı'nın beden alıp yeryüzünde yaşamış olduğu öğretişinin baş kahramanıdır.  İsa, Kutsal Yazılar'da Tanrı'nın Oğlu olarak anılır.  Baba insan olmamıştır.  Kutsal Ruh insan olmamıştır.  Oğul insan olmuştur.  Bazıları, "Oğul" kelimesini sadece bir anneden ve babadan doğan bir kişiye oğul denilebileceği yorumunu yapmaktadırlar. Bu kişilerin  akıl yürütmelerine göre, İsa'nın Tanrı olma olasılığının olmadığı, çünkü İsa'nın Tanrı Oğlu olduğu söylenir.  İsa'nın sadece bir oğul olduğunu söyleyenler şöyle sorabilir;  "Başlangıcı olmayan bir oğul olduğunu hiç işittiniz mi?"  Bu şekilde akıl yürütmekle "yaratılmış" olan oğulla, yaratıcı Baba'yı karşılaştırmak amacındadırlar.  Tabii ki bu soru şu şekilde de sorulabilirdi;  "Başlangıcı olmayan bir Baba olduğunu hiç işittiniz mi?"  "Tanrı'nın Oğlu (Huios)" terimi daha önce üzerinde durmuş olduğumuz "İnsanoğlu",  "Tanrı'nın Oğlu" terimi de, Mesih'in tanrısallığını kanıtlayabilir.

İnsanoğlu = Tam İnsanlık (ve Tanrılık)
----------------------------------------------------------
Tanrı Oğlu = Tam Tanrılık

   
              W.G.T.Shedd şöyle diyor:  "Üçlübirlikteki ikinci kişiye verilen 'Oğul' ünvanı, özde var olan ve sonsuz olan bir ilişkiyi gösterir." 9   Shedd'in açıkça söylemek istediği nokta, Oğul'un da Baba gibi sonsuz olduğudur.  Schultz'un da belirttiği gibi; "Mesih'in oğulluğu ve Birinci Kişi'nin babalığı, özde ve konumda birisinin diğerinden aşağı olduğu anlamını taşımaz." 10

            Boettner ise şu yorumu yapıyor:

Üçlübirlik öğretişi  teolojik bağlamda 'Baba' ve 'Oğul' terimlerinin 'varlık kaynağı' ve üstünlük taşıdıklarını gösterir. Aynı zamanda, Semitik ve doğu düşüncesinde, doğanın benzerliği ve aynı olması ve varlığın eşitliği fikri, Baba ve Oğul'un birbirlerine itaatkâr ve bağımlı olduğunu belirtir.  Tabii ki, Kutsal Yazılardaki sözlerin belli başlılarını belirleyen Semitik (Yahudiliğe ait) bilinçtir, ve Kutsal Yazılar'ın Mesih'i 'Tanrı Oğlu' olarak tanımlamaları, O'nun gerçek Tanrısallığını gösterir.  Hiçbir yaratıkla paylaşılamayacak eşsiz bir ilişkiyi gösterir.  Bir oğul, öz doğasında nasıl Babasına benziyorsa, yani ne kadar çok insansa, Tanrı'nın Oğlu Mesih de öz doğasında Babası gibidir, yani tanrısallık özüne sahiptir." 11

            Schultz şöyle diyor:

            Kutsal Yazılar'da, örneğin meleklere, Adem'e, Hezekiel'e ve Mesih İnanlıları'na  'Tanrı'nın oğuları' denilse de, Mesih eşsiz ve özel bir Oğuldur.  Griffith Thomas, 'Tanrı Oğlu' ünvanının Grekçe kullanımında, tanım edatı bazen  her iki kelimeden önce, bazen de hiç kullanılmadığını belirtir.  Bu şekillerden Tanrı anlamına gelen birincisi, Yeni Antlaşma'da Mesih'i tanımlamak için 25 kere kullanılır.  Bu ünvandan dolayı, Yahudiler İsa'nın ne demek istediğini anlamış ve O'nu hakaretle suçlamışlardır (Matta 26:63; Luka 22:70; Yuhanna 19:7). Mesihlik iddiası değil, tanrısallık iddiasında bulunuyordu.  Rab Kendi oğulluğunu, başkalarının oğulluklarıyla sınıflandırmamıştır.  Tersine, her iki kavram arasına bir mesafe koymuştur (Yuhanna 20:17).  Mesih'in öğrencileri, Tanrı Oğlu olan Mesih'in sonsuzluklar Tanrısı olduğunu anlamışlardı. 12

            Bu ünvanın kullanımı, Tanrı'nın beden alıp aramızda yaşamış olduğu gerçeğini kanıtlar.  İnsanoğlu terimi, Mesih'in insan olduğu anlamına geliyorsa, Tanrı Oğlu terimi de, Mesih'in Tanrı olduğu anlamına gelir.

   
   
  İNCİL TÜRK SİTESİNDEN ALINTI...(incil nasıl yazıldı başlıklı yazıdan )
   
  İNCİL NASIL YAZILDI SAYFASINA BURADAN ULAŞABİLİRSİNİZ...
   
  ...............
  Aryus ise bu yanlış düşünceden sakınırken aksi hataya düştü. inançlarını M.S. 321 yılında arkadaşı İzmitli Evsebyus'a yazdığı bir mektupta şöyle açıklıyor:
  “ İnanıyoruz ki Oğul (İsa Mesih) doğurulmamış değildir,
kesinlikle doğurulmamış olan Allah'ın bir parçası değildir.
Ayni zamanda Allah'tan daha aşağı bir özlem, yani maddeden ile yapılmış; değildir.
O, Baba Allah 'ın iradesi ve amacıyla zamandan önce bütün anlamıyla Allah, değişmeyen biricik Oğul olarak mevcuttu.
   
  suhikayeleri açıklama: Son madde de Baba ALLAH ve ALLAH ayrımı net olarak yapılıyor.. ARYUS'UN ağızıdan nakledilen bu görüşler esasında, kendi görüşlerinin, yanası durumunda olduğunu göreceksiniz.Aryus, "....şunları demedi" diye sıraladıkları düşüncelerinde bu görüşü doğruluyorlar. Aralrındaki tek ayrılık noktasının, "Yalnız İsa'nın başlangıçsız olmadığına, yani yaratıldığına inanıyordu." olduğunu ifade ediyorlar. Onlara göreyse , İsa başlangıçsız. Anlatımlarda ki ikinci fark ise; TANRI yerine ALLAH ismi seçilerek, beyinler, algılamalar alıştırılmaya çalışılmış. Müslüman mahallesindeki, Müslümanlara, salyangoz yedirmeye çalıştıklarından, ekmek arası gibi paketlerde sunuyorlar.
  Cümleyi irdelersek;
  O,
  Baba Allah 'ın iradesi ve amacıyla
  zamandan önce bütün anlamıyla
  Allah,
  değişmeyen biricik Oğul olarak mevcuttu.
   
  Yazıya devam...
  Oğul doğurulmadan, yaratılmadan önce yoktu; çünkü doğurulmamış değildi.
Baskı çekmemizin nedeni 'Oğul 'un başlangıcı vardı, ama Allah'ın başlangıcı yoktur' dememizdir.
Bunu da, O'nun ne Allah'ın ne de aşağı bir varlığın bir parçası olmadığından söylüyoruz”
   
  Bu mektuptan anlaşılır ki, Aryus'a göre İsa Mesih ne tam anlamıyla Allah, ne de sadece bir insandır: Allah'ın özünden gelen ilk ve en yüce yaratığıdır.

Bazı eserlerde ileri sürüldüğü gibi Aryus hiçbir zaman " İsa Allah'ın Oğlu değildir, kuludur ayni zamanda da resulüdür. Sizin, bizim gibi bir insandır, bunun haricinde hiçbir şey değildir” demedi.

Böyle yanlış ifadeler, tarihsel kayıtlara değil, kişisel din önyargılarına dayanmaktadır. Sonunda Aleksander M.S. 321yilinda İskenderiye'de bir kurul toplatıp Aryus'u ihtiyar görevinden çıkarttı. Aryus ise doğuda birçok Mesih İnanlısı önderleri tarafından destekleniyordu. Böylece çekişme çabucak Mısır sınırlarının dışına yayıldı, doğudaki Mesih İnanlıları topluluğu da ikiye bölüneceğe benziyordu. Bu tehlikeyi önlemek için Konstantin, hem Aleksander'e hem de Aryus'a mektup gönderip aralarında aracılık etmeyi önerdi. Bu çabalar başarısız kalınca, Konstantin bütün Mesih İnanlıları topluluklarını temsil eden bir genel konsey toplattı.
   
  Konstantin'in amacı, Mesih İnanlıları topluluklarında mümkün olduğu kadar geniş ölçüde bir doktrin birliği sağlamaktı. Konstantin'in en büyük kaygısı imparatorluğunun istikrarı idi. Konseyin sonunda hangi dinsel görüşlerin benimseneceği ile pek ilgilenmiyordu. Konstantin için asil önemli olan, ne olursa olsun Mesih İnanlıları önderlerinden oy birliğini sağlamaktı. İznik konseyini tarihte çok önemli bir olay haline getiren iki husus vardı: konsey temsilcilerinin dünyanın her yerinden gelmesi ve kilisenin (Mesih İnanlıları topluluğunun) devlet ile olan yeni ilişkisi.
İznik Konseyi ile ilgili tek güvenilir bilgilerimiz, o zamanda veya az sonra yazılmış olan tarihsel belgelerde bulunmaktadır. Bu belgeler konsey başkanı olan Antakyalı Evstatyus'un bir eseri; (2) Atanas'in "İznik Konseyinin Kararları" adli eseri (M.S. 350-354 yıllarında yazılmıştır) ve 369 yılında Kuzey Afrikalı gözetmenlere yazdığı bir mektup; (3) Sezariyeli Evsebyus'un 325 yılında yazdığı bir mektuptan oluşmaktadır.
   
  ................................. Konseyde Aryus'a karşı koyan en yetenekli konuşmacı genç ilahiyatçı Atanas'ti. Filistin'deki Sezariye gözetmeni (episkoposu) ünlü kilise tarihçisi Evsebyus orta bir görüşe sahipti. Evsebyus, Sezariye'de bulunan kendi topluluğunda yeni imanlıların vaftizinde kullanılan şu amentüyü (inançlar listesini) ileri sürdü:
   
  "Her şeye gücü yeten, görülen ve görülme-yen bütün şeylerin Yaratanı olan bir tek Baba Allah 'a inanıyoruz: Bir tek Rab İsa Mesih'e de inanıyoruz; Allah'ın Kelamı (Sözü), Allah'tan Allah, Nurdan Nur, Hayattan Hayat, biricik Oğul, tüm yaratılan şeylerin ilk Doğanı, bütün devirlerden ünce Baba Allah'tan doğan, Kendi aracılığıyla her şey yapılmış, kurtuluşumuz için insan bedeni alıp insanlar arasında yaşamış, sıkıntı çekmiş, biz insanlar için ve kurtuluşumuz için gökten inmiş, insan bedeni almış ve insanlar arasında yaymış, sıkıntı çekmiş ve üçüncü günde ölümden dirilmiş, Babanın yanına yükselmiş, dirilerle ölüleri yargılamaya gelecek olan O'dur; Ve Kutsal Ruh'a da inanıyoruz:.
   
  Buna karşılık 'Rab İsa'nın mevcut olmadığı bir devre vardı, 'O doğurulmadan önce yok tu', 'hiç yoktan meydana geldi', 'Allah' tan başka bir maddeden veya özden yaratıldı, 'değişebilir' veya 'başka bir hale gelebilir' diye ileri sürenlere gelince, kutsal, evrensel ve havarilerin yolunda olan Mesih İnanlıları topluluğu onları lanetlemektedir” ..........
   
  İncil'de başka örnek olarak Romalılara 1:2-6, Filipililer'e 2:6-11, l. Petrus 3:18-22 ve başka birçok pasajlar gösterilebilir. Buna göre İznik Konseyinin İsa Mesih'in öğretilerini bozup yepyeni bir inanç sistemi türettiğini ileri sürmek olanaksızdır. Konsey, sadece bütün gerçek Mesih İnanlıları'nın ta başlangıçtan beri inandıkları öğretileri düzenli ve tek yorumlu bir şekle soktu. Yalnız Yeni Ahit'i (İncil'i) Allah'ın esiniyle yazmış olan havarilerin değil, "Kilise Babaları" denilen Klement, İgnatyus, Polikarp, Ireneyus gibi havarilerin yetiştirdiği kimselerin de ayni inançlara sahip olduklarını biliyoruz; çünkü hepsinin de yazılan hala mevcuttur. Bir tek örnek verelim. İgnatyus M.S. 112 yılında Efeslilere mektubunun 7. bölümünde şunları yazmıştır: "Rabbimiz İsa Mesih yegane Hekimdir. Hem bedeni, hem de ruhu vardır. Kadından doğmuş olmakla beraber başlangıcı yoktur. İsa insan vücuduna bürünmüş Allah'tır; ölümde gerçek yaşamdır; Meryem'in Oğlu Allah'ın Oğludur; önce sıkıntı çekmiş.sonra sıkıntıdan kurtulmuştur." (İgnatius'un Efeslilere mektubu 7(?):20)
   
  .......... İznik Konseyinden çok az önce M.S. 170 yıllarında Roma'daki Mesih İnanlıları topluluğu, Tanrı'nın sözü olarak kabul edilebilecek kutsal yazıların bir listesini hazırladı. M.S. 1740 yılında Milano kentinde L.A. Muratori tarafından bulunan ve böylece''Muratori Kanonu" olarak adlandırılan bu liste şu yazıları onaylamıştır:
   
  .........İncil imanlılar topluluğunun direği, temeli, hayat ve nefesidir. Bundan anlaşılır ki, her şeyin mimarı olan. ve bütün şeyleri bir arada tutan Allah'ın Sözü insanlara açıkça görünüp bize İncil'i dörtlü olarak vermiştir; İncil'in bu dört kısmı Allah'ın Ruh'uyla bir arada tutulmaktadır." Bundan görülür ki İlk Mesih İnanlılar Matta, Markos, Luka ve Yuhanna'nın kitaplarına 'İnciller' değil, İncil' derlerdi (Grekçe'de İncil terimi müjde demektir.); bu dört kısım da "Matta'ya göre İncil (müjde)", "Markos'a göre idi (müjde)" v.b. olarak tanınırdı. İncil'in bu ilk dört kısmı İsa Mesih'in dünyaya getirdiği müjdeyi anlatmaktadır. Matta, Markos, Luka, Yuhanna, Elçilerin (Resullerin) İşleri kitabi, Pavlus'un ve diğer elçilerin (havarilerin) mektupları ve Vahiy kitabi, toplu halinde 'Yeni Ahit (Antlaşma)“ diye adlandırılmıştır.
   
  Türkçe de Yeni Ahit'in tümüne İncil de denilir. Tekrar belirtilmeli ki, İznik Konseyi, ne İncil'in metnini tahrif etti, ne de insanlara sahte İncilleri zorla kabul ettirdi. İsa'nın Tanrılığına gelince, önceden gösterdiğimiz gibi İznik Konseyi yeni bir inanç uydurmamıştır. Zaten ilk yüzyıllarda Mesih İnanlıları veya Hıristiyanlık adini taşıyan hiçbir din akımı, İsa Mesih'in sadece bir insan olduğuna inanmazdı; bu, İsa'yı kabul etmeyen Yahudilere, putperestlere ve daha sonra Müslümanlara özgü bir inançtır.
   
  Aryus'a "İsa sadece bir insandır. Allah'ın kulu ve peygamberidir" gibi sözleri atfedenler, bu sözleri kendi kafalarından uydur- maktadırlar. İznik Konseyine katılan Evstatyus, Atanas ve Sezariyeli Evsebyus, konsey hakkında tek tarihsel kaynaklardır. Ne onların ne de Aryus'un eserlerinde İncil'in değiştirilmesi ya da İsa Mesih'in sadece insan olması konusunda bir şey belirtilmemiştir. Aryus'un kendisi M.S. 327 yılında İmparator Konstantin'e yazdığı mektubunda şunları söyledi: "Tek Allah'a.her şeye gücü yeten Baba'ya inanıyoruz: Ve O'nun Oğlu, Allah'ın Sözü olan Rab İsa Mesih'e inanıyoruz. O Rab ki, bütün devirlerden önce Baba 'dan doğruldu. Kendi aracılığıyla hem gökteki, hem yerdeki her şey meydana geldi, Kendisi aşağıya indi. insan bedeni aldı, sıkıntı çekti ve ölümden dirildi, göğe çıktı ve dirilerle 'ölüleri yargılamaya tekrar gelecek. .
   
  Ve Kutsat Ruh'a. bedenin dirilişine, gelecek devrin hayatına, Allah'ın göksel egemenliğine ve yeryüzünün bir ucundan öteki ucuna kadar uzanan bir tek evrensel iman İmanlılar topluluğuna inanıyoruz. Bu inançları Kutsal İncil'in ilk dört kısmından aldık; orada Rab İsa öğrencilerine şöyle söyledi: 'Gidin, bütün uluslara öğretin, onları Babà, Oğul ve Kutsal Ruh adıyla vaftiz edin' (Matta 28:19). Eğer biz bütün evrensel imanlılar topluluğu ve her yönden güvendiğimiz Kutsal Yazıların öğrettiği gibi böyle inanmaz. Baba. Oğul ve Kutsal Ruh'u kabul etmezsek, Allah, hem şimdi, hem gelecek olan Hüküm Gününde (Kıyamette) Yargıcımız. olacaktır. "' Şurasını söyleyelim ki, dikkatle düşünmeyen bugünkü Mesih İnanlıları'nın birçoğu Aryus'un bu amentüsünü yüzde yüz kabul ederler! Aryus bizim inandığımız ayni İncil'e inanıyor, İsa'nın Tanrılığını da kısmen kabul ediyordu.
Yalnız İsa'nın başlangıçsız olmadığına, yani yaratıldığına inanıyordu. Bu çok yanlış bir inanç olduğu için İznik Konseyi haklı olarak onu reddetti.